Na een goede nacht in een gezellig appartementje op een moshav-boerderij maken we ons weer klaar om te vertrekken. We hebben nog een gezellige babbel met de eigenaresse, die ervan geniet om buitenlandse gasten te hebben. Normaal gezien heeft ze alleen Israëlische gasten, en ze vraagt dan ook of wij geen reclame voor haar kunnen maken. Bij deze dan;-) 
eraan op de berghelling wonen, verdienen een leuk centje aan het naar boven rijden van toeristen in hun oude busjes. Wij vinden het veiliger om met onze eigen auto naar boven te cirkelen en we genieten van de grandioze uitzichten. In het westen zien we de stad Nazareth - verspreid over verschillende berghellingen - liggen. In het oosten ontwaren we het meer van Galilea. Uit de vele dorpjes rondom kunnen we niet veel wijs, maar we weten dat daar naar het oosten ergens Endor(ja, van de waarzegster waar koning Saul naartoe ging) moet liggen, en iets meer zuidoostelijk Naïn. Het gebergte in zuidoostelijke richting is het Gilboa gebergte, waar heel wat afgevochten is. En dan de Karmel zelf, hier ergens woonde Jaël, de vrouw die Sisera, de vijandelijke veldheer, doodde. Debora en Barak hadden hier hun kamp opgeslagen. Dit verhaal was eigenlijk onbekend bij de jongere kinderen... het was er nog niet echt van gekomen dit voor te lezen. Nu is het een mooie gelegenheid en het staat zelfs in de kinderbijbel die we meehebben, De Bijbel voor jou, J.H. Mulder-van Haeringen. Voordat we ons in het water wagen, gaan we eerst op zoek naar iets te eten. De cafetaria is dicht, alleen het restaurant is open. Dat ziet er wel ontzettend aantrekkelijk uit en al snel zitten we dan ook met de kaart in onze handen waaruit we allemaal iets lekkers bestellen. De frieten die ze maken zijn inderdaad overheerlijk en de flesjes Fanta op z'n Hebreeuws zijn een bezienswaardigheid.
Verzadigd maken we een wandeling over het terrein, verkleden we ons en proberen we het water dat afkomstig is van de warme bronnen aan de voet van het Gilboagebergte. Heerlijk, wat een temperatuur, wat een zacht water. Het is wel diep, maar gelukkig is er ook een kinderbad, alleen zwemmen er wel vissen in.... Joachim wil er helemaal niet in, pas op het einde waagt hij zich alleen met zijn tenen in het water. Hij beleeft plezier aan het ophangen van zijn zwembroek en nog andere spullen aan de stam van de palmboom waaronder we ons gezet hebben.
Tot sluitingstijd genieten we in deze relaxte omgeving. Heerlijk ontspannen rijden we richting Tiberias. We zoeken een grote supermarkt op om wat in te slaan. Het valt op dat hier al veel meer religieuze Joden wonen dan in de gebieden waar we tot nu toe geweest zijn. Nog even een klein stukje langs het meer rijden en we slaan in naar Migdal, een klein dorpje in de heuvels aan het meer van Galilea. Het vroegere Magdala. Al snel vinden we het: Beit Bracha, huis van gebed/zegen. We worden in dit mooie huis hartelijk ontvangen, hebben twee mooie ruime kamers en in de grote hal staat een tafeltennistafel! Het is inmiddels donker, maar we zien de lichtjes op de Golanhoogte. Op het terras nuttigen we onze picknick, we spelen nog wat tafeltennis en dan is het toch echt tijd voor de doucherituelen. Al snel liggen ze alle vier op één kamer heerlijk tussen de schone lakens. Wij kunnen nog even tot rust komen in de hal, waar heerlijk leesmateriaal ligt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten